It has been quite a while since my last story. As you all probably have heard, Robert and I went on a two week holiday through the country. My girlfriend Peggy visited me for two weeks and the three of us decided to go on a trip. In the last two weeks I have seen more than in my first three months. I must admit that I was very nervous to see Peg again after three months. But everything turned out well. The whole drive from the airport to the hostel we hugged and kissed. We actually did this for two weeks long. We did not care what other people think. We are young and in love, right? Because Peggy landed in Lusaka we decided to stay in Lusaka for the weekend. Here we did a tour through one of Lusaka’s biggest townships. Robert and I already went on this tour once before so we knew what to expect. It was much more impressive this time because the dry season has started. We had a chance to see how big the township really was instead of the small corner of the area we saw last time. The slum was very large and the living conditions of the people are difficult to describe in words. If you take a good look at the pics you can see it for yourself. The photos are very good but I must say witnessing it with your bare eyes is even more impressive. In the township almost all the women are hard workers, they feed their children, doing laundry, preparing dinner and some of them even work in a shop at the market to increase their income, though the men are drinking self brewed beer and metaphorically speaking playing with their cock. We also even drank this self brewed beer as you can see on the pics. I must say that it smells and probably even tastes as acetone. Don’t ask me why they call this shitty drink beer but according to a lot of Zambians it’s just beer. Anyway after this impressive morning tour we visited the National Museum of Lusaka, which was very interesting. In this museum you could see a lot of Zambia’s art its culture and history. After an hour or two of seriousness we left the museum and went back to drink a Mosi and relax at Lusaka backpackers, the hostel where we always stay during our Lusaka trips.
The next morning we had to wake up early for our big safari trip! The three of us were very excited so it wasn’t difficult to jump out of our beds. Weeks before Peggy even arrived Robert and I already scheduled the whole trip so we could not get bored quick. In Lusaka backpackers we met a British man named Alec. He is the owner of Bongwe Safari’s and after a small talk we both were very enthusiastic. So Robert and I decided to go on a four day safari instead of a three day safari we first had in mind. We paid 450 USD this includes accommodation, drinks, dinner, all the game drives and the trip from Lusaka, which we I think is a fair price. First we would go to Lower Zambezi but a week before our trip Alec told us that the water still was too high to see the whole park, so he recommended going to Kafue National Park instead. This park is the 5th biggest park of the world, 22,400 km2 and has the size of the American State Texas. The park is a four hour drive from Lusaka. Unfortunately Alec wasn’t able to join us, so another guy guided us for the next four days. His name was Jairis, a very friendly man from Zimbabwe. We were fully packed and prepared for the trip to the park. However what we did not foresee was the tsetse fly blitzkrieg. When we entered the national park suddenly out of nowhere hundreds of tsetse flies entered our car through the open windows. All of us were getting bitten by the little brown cunts, so we went in defense by hitting them with our slippers and shoes. Victory was ours as we finally entered Hippo lodge, where we slept during our stay. When I saw the lodge I could not believe my eyes, it was incredibly luxurious. The room I slept in with Peggy was like a honeymoon suite and it was totally worth the money. The lodge was on the Kafue River and you could see hippo swimming in the water. The camp was not enclosed so every wild animal was able to enter the lodge. While I was having a bath I could see out of my window some warthogs enjoying their own mud bath just in front of our room at one point, it was very funny and amazing to see. When the three of us had our bath we went on a boat cruise to see the sunset at the river. This was one of the most beautiful sunsets I have ever seen. Just imagine sitting in a small boat on the Kafue River surrounded by hippo, fish eagles and many other stunning animals which complete Africa’s finest nature. If you see the pictures you would probably agree with me. After the boat cruise we had dinner. The food was very nice and after dinner there was time for some relaxation.
When we gained our strengths again we finally went on the first night drive. It was my first safari ever so I was fully prepared. Wearing my Bear Grills safari trousers and shirt I clicked my camera on my belt, put on my hat and tossed my binoculars over my head. I looked like the real deal. Never show up as an amateur and always pretend that you are some dude who works for Animal Planet or something, that makes the whole safari even more interesting. When we jumped in the jeep with all the safari gear you can imagine we drove away from hippo lodge. The first night drive was immediately a success. I mean at first we did not see that much, but on our way back to the lodge we saw this male leopard laying down on the road just four meters in front of the car. The cat was incredible big and the spots on its fur were beautiful. He wasn’t shy neither scared. We had to wait until he left the road, which was no problem for us off course, to reunite his female who was waiting for him further in the bush. After our pleasant meeting with mister leopard we got back in the lodge again. Some guard walked us to our house, in case we got attacked by some wild animal. The next morning we woke up at seven o’clock. There was time for some quick breakfast before we started our first day drive. After one minute we spotted the first antelope. The three of us did not know how fast we could make a picture of it. We looked like some fucking japs. I mean what would you have done on your first real safari? Probably the same, right? Anyway, after seeing hundreds of impala, bushbucks, puku’s and waterbucks we were dying to see something else. We were lucky that Jairis knew a lot of Africa’s nature, so he could tell some stories about some trees and plants on moments when we saw no animals. He even told this story, that some people in Zimbabwe use the fruits of the sausage tree to cure skin cancer. On one of the pictures you can clearly see the tree with its sausage looking fruits. While Jairis was telling this story, suddenly out of nothing an elephant stood next to the car. This wasn’t a normal elephant though. If you get a closer look at one of the pictures you can see that this male had five legs instead of four. We had to be very careful because mister five legs was not happy us disturbing him with his masturbating. Luckily we could drive away safely and prevent us as victims of a big sex crime. During the same drive we saw some vultures and eagles flying in circles. We hoped for a kill but unfortunately we could not find anything.
All the other game drives were as successful as the first two. In total we saw four leopards, two elephants, seven zebra, hundreds of antelope, bush babies, hippo, crocodile’s and many beautiful birds. Although we followed some lion and hyena tracks we unfortunately weren’t able to find them. Next to all the game drives we also went fishing. Every simple fool can fish on the Kafue River. There is so many fish! I think we might have caught over sixty fish, but only twenty five of them were big enough to keep for dinner. We caught bream, bubble fish, silver bubble fish, mud suckers and even some leopard squeakers. The taste of the fresh caught fish was fantastic.
Altogether it was an unforgettable trip!
After the safari we took a long bus drive to Livingstone to see the Victoria Falls and I must say the stories are true. It was amazing and there was a lot of water! The path that leaded us right across the falls left us completely soaked, but with 30 degrees it didn’t take long to dry up again. There were also a lot of baboons at the falls. These monkeys were aggressive little punks. One of them almost attacked Robert because he came to close with his camera while the monkey was mating with his female. Anyway it was a funny experience. The next morning Robert decided to jump off from a 94 m cliff with a 53 m free fall. I thought it was a crazy idea but he really enjoyed it. While he was busy the whole morning jumping and flying of cliffs, Peggy and I went sightseeing. Later that afternoon we met at Jollyboys backpackers, the place where we stayed during our Livingstone trip. During dinner we decided to do a game walk/walking safari in Mosi-oa-Tunya national park. This is the only place to see the White Rhino in whole of Zambia. Again we saw different kinds of wild animals. There were zebra, giraffes, buffalo, wildebeest, baboons and lots of impala. Luckily for us at the end of the walk we finally saw 100% of Zambia’s finest White Rhino. They were very big and very close to us. Because these animals are in grave danger of being poached they are being guarded 24/7. So it was not difficult to find them after all.
Now that we had seen Livingstone, Lusaka and Kafue National Park, Peggy also wanted to see Mpongwe and meet the people that we live with. So that night we took a night bus to Mpongwe, it was a terrible drive. By the time we reached Mpongwe we were completely exhausted. The first day we actually did not do anything. However the next day we were full of energy again so Peggy and I visited Mr. Kalima’s basic school to provide the children with some pens and color books. He was very grateful. He also took us on a tour through the villages to show Peggy how the people in Mpongwe live. She was very shocked to see these big differences. The last day in Mpongwe was very relaxing. We went to Lake Kashiba, just an hour away from Mpongwe. The water was very nice so we swam a lot. Unfortunately the two weeks went over very fast and now Peggy is already on a plane back to Holland. Now Robert and I are back in Mpongwe so we can focus on our projects again. Just seven more weeks of hard work and then it’s time for a new adventure. I have seen many other countries, but nothing is comparable with the love that I have created for Africa. It is just Zambia that I have seen yet. But I know that I will see more of Africa in my life. I never knew of a morning in Africa when I woke up that I was not happy.
maandag 17 mei 2010
woensdag 24 maart 2010
Five Days Lusaka!
Finally back in the civilized world! Samen met Robert en Precious (meisje uit Mpongwe die wilde weten hoe wij te werk gaan) ben ik woensdag naar Lusaka vertrokken om onderzoek te doen voor de vocational training school. Na een busrit van totaal 5 uur waren we eindelijk aangekomen in Lusaka. We hebben wederom onze overnachtingen geboekt in het Chachacha backpackers lodge. De vorige keer was dit erg goed bevallen, dus de keuze was makkelijk.
Ik zal jullie vertellen dat de eerste keer Lusaka het zelfde is als je eerste biertje. Niet zo lekker maar smaakt wel naar meer. Dit is ons overkomen afgelopen week. De tweede keer Lusaka was duidelijk veel beter en indrukwekkender! Ik zal jullie vertellen waarom...
Zoals ik al zei zijn we woensdag aangekomen in Chachacha. Hier hebben we twee kamers geboekt. Heel toevallig sliepen Robert en ik weer in dezelfde kamer als de vorige keer. De eerste dag was meer lekker relaxt een biertje drinken bij de bar at chachacha, om vervolgens door te gaan naar een restaurant. We zijn die avond bij Marlins gaan eten. Dit is een van de beste steak restaurants van Lusaka. Ik heb een peper steak van 800 gram gegeten with French fries on the side. It was delicious! Het restaurant zag er goed verzorgd uit en had een goede service. Met een volle maag zijn we die avond uiteindelijk een taxi in gestapt,terug naar Chachacha. We zijn deze nacht vroeg gaan slapen want de volgende morgen was een belangrijke dag voor ons. Die donderdag zijn we namelijk vroeg in de morgen naar Makeni Centre gereden om met het hoofd van de school te praten en wat nodige informatie uit te wisselen. Zo wilde wij graag te weten komen hoe hun organisatie structuur er uit ziet en wat de kosten zijn voor de verschillende cursussen die zij aanbieden aan studenten. We hebben hier een erg fijn gesprek gehad en genoeg informatie binnengekregen om ons marketingplan af te ronden. Na ons gesprek met het hoofd van Makeni centre zijn we doorgereden naar TEVETA. Dit is een bedrijf dat accreditaties verzorgd en syllabussen levert aan vocational training centres. TEVETA ligt vergeleken met Makeni helemaal aan de andere kant van de stad en onze taxichauffeur James (die we al kende van de vorige keer) heeft ons die dag ook de hele dag rond gereden van ’s ochtends vroeg tot laat in de middag. Op elke plek waar wij moesten zijn bleef hij netjes op ons wachten. Uiteindelijk hoefde we maar 50 euro af te rekenen. Maar goed, ons gesprek bij TEVETA was gebaseerd op de Job profiles die wij moeten gaan definiëren voor de verschillende cursussen die wij als VTC in Mpongwe willen aanbieden. De man die wij gesproken hebben vertelde dat TEVETA al verschillende job-profiles/syllabussen klaar heeft liggen voor VTC’s, en met al het geluk van de wereld ook de cursussen die wij willen aanbieden. Om jullie even op de hoogte te houden gaat het om de volgende cursussen: Agriculture, Carpentry, Nursing, Teaching, Tailoring, Auto Mechanic, Metal Fabrication, Engineering, electrician en bricklaying. Mpongwe is een ruraal gebied en uit onderzoek is gebleken dat Mpongwe training nodig heeft in de bovenstaande beroepen. Een syllabus per cursus kost ongeveer 250.000 kwatcha. Dit is rond de 40 euro. Als ons plan goed word gekeurd hoeven wij alleen nog maar deze syllabussen aan te schaffen en vervolgens onze school te registreren. De verwachting is om het marketingplan volgende week af te ronden. Wanneer dit goedgekeurd word door de stichting, gaan we een begin maken aan het financiële plan. Uit onderzoek is ook gebleken dat 96 procent wel verder wil studeren maar dat een groot deel hiervan dit niet kan betalen. We zijn er dan nu ook over aan het nadenken om met micro krediet te gaan werken. Hoe we dit gaan aanpakken is nog niet duidelijk. Eerst moeten we een goed gesprek hier over gaan voeren met de stichting.
Maar nu onze business erop zat was het tijd voor pleasure! Onze taxichauffeur/nieuwe vriend James heeft ons helemaal, afgelegen van de stad, gereden naar een reptile zoo. Toen we hier aankwamen bleek het meer een crocodile farm te zijn. De farm had ongeveer 6000 krokodillen. Deze werden gefokt voor het vlees en de leer. Toen we dit te horen kregen wisten we meteen wat we wilde eten voor de lunch...:P Een gids heeft ons een rondleiding geven en zoals als jullie op de foto’s kunnen zien waren er heel veel krokodillen te zien. We hebben erg geluk gehad die dag met het weer, want de rest van de week was het echt zaad weer in Lusaka. Op een begeven moment naderde we een groep van zeker 300 kleine krokodillen. De gids klom de kooi in om ze te laten bewegen want ze lagen allemaal maar op elkaar lui te zijn in de felle zon. Robert en ik vroegen voor de grap of wij ook de kooi in mochten, dat was geen probleem. Dus wij heel stoer de kooi ingestapt en foto’s gemaakt dat we naast zo’n kleine croc staan, echte avonturiers wij he... Pompend van de adrenaline liepen we verder over de farm tot we op een begeven moment bij de landschildpadden aankwamen. Hier mochten we niet de kooi inklimmen maar we mochten wel een 40 jaar oude schildpad vast houden. Vet he :P Daarna bijna op het einde van onze tour door de croc farm naderde we een grote put met daarop een bordje Python. Cool... Toen ik langzaam op deze put afliep en ik naar beneden keek zag ik niks behalve een dood saaie kameleon. Die kende we al en hebben we in Mpongwe ook al gezien, maar deze was groter en we mochten hem vast houden. Ondanks dat we deze groene wezentjes al twee keer gezien en vastgehouden hebben waren Robert en ik toch weer heel geobsedeerd van het beesie. Precious integendeel zat vol met angst voor dit kleine duiveltje. Eenmaal uitgekeken op die kameleon, vroegen we waar die python nou bleef. De man had enige moeite om hem te zoeken en eruit te krijgen maar we hebben uiteindelijk ons zin gekregen. We mochten hem vast houden. Dit keer stroomde de adrenaline wel degelijk door mijn lichaam want dit kut beest was pist off, agressief en klaar om twee tanden in je arm te zetten. De gids hield zijn hand bij zijn kop zodat die niet kon bijten en nadat we de foto’s hebben gemaakt kon hij weer terug zijn kooi in. Naast deze Python hebben we ook nog vele andere slangen gezien zoals de zwarte mamba. Dit is de giftigste slang van Afrika en leeft in Zambia. In Mpongwe zijn we deze ook al tegengekomen in het wild, dit was gelukkig nog maar een kleintje en hij was dood. De tour zat er op en we hadden honger. Voor 35.000 kwatcha (5 euro) hebben we een kilo krokodillen staart gekocht. Onze gids heeft deze voor ons klaar gemaakt op de BBQ. En ik vond het lekker! Het smaakt naar kip, en heeft een beetje de structuur van een kabeljauw.
Krokodil opgegeten, onze gids bedankt, taxi ingestapt en weer terug naar Chachacha.
Die avond had niemand van ons trek. Uiteindelijk zijn we toch nog echt pas rond 10 uur gaan eten bij een Italiaans restaurant, puur omdat dit gewoon niet mogelijk was in Mpongwe en ik wel een lasagne lustte en ook daadwerkelijk dacht deze op te krijgen. Nou dus niet. Na de lasagne was ik moe en zijn we terug gekeerd naar Chachacha’s en vervolgens in ons nest gedoken.
De volgende morgen hadden we weer een druk programma. We hebben van Simon en Sofie de opdracht gekregen om opzoek te gaan naar een auto voor de stichting. We moesten kijken naar een Toyota Hilux, Isuzu en een Nissan nog wat. Ik heb niet zo veel verstand van auto's. Benson, inmiddels een vriend van ons, heeft ons hier mee geholpen. We zijn 5 verschillende modellen gaan bekijken. We hebben alle informatie doorgegeven aan Simon en Sofie en sinds vandaag staat er dan eindelijk een auto bij ons voor de deur. Het is alleen geen auto van onze zoektocht geworden. Too bad, ik had een andere keuze gemaakt en een andere auto genomen die we nu hebben, maar dat is de keuze van de stichting.
In ons Zambia boekje stond dat als je in Lusaka bent je zeker een avond Rhapsody’s moet mee maken. Rhapsody’s is een restaurant/bar gelegen in een groot winkelcentrum genaamd Arcades. Hier komen ook vooral de rijke Zambianen en de blanken om op stap te gaan. In Rhapsody's hing een hele gezellige en chille sfeer. We zijn hier met z’n drieën gaan eten, en ook in dit restaurants waren de steaks om van te genieten. Grote porties, om er vervolgens een goede laag alcohol overheen te gieten. Robert en ik hebben dan ook beide een fles wijn op en dit nog afgetopt met cocktails, tequila en bier. In de bar van Rhapsody's hebben we na het eten wat Zambiaanse dames leren kennen (maak je niet druk Peg, je weet dat jij de enige voor me bent;)) We hebben tot sluit met hun aan de bar gehangen en vervolgens hebben ze ons uitgenodigd om mee te gaan op stap. Midden in het winkelcentrum was dus ook nog een discotheek, om precies te zijn 2 min lopen van Rhapsody's. Het uitgaan hier was vetter dan in Maastricht. Die nacht kwamen we om 3 uur thuis.
De volgende ochtend werd ik vroeg wakker van de hitte en de wereld draaide net iets sneller voor me gevoel, dit had vast iets met de avond er voor te maken. Maar dankzij de 500 gram steak voelde ik me nog erg goed. Met me brakke hoofd stond ik buiten bij de wasbakken me tanden te poetsen tot dat ik plots een andere brakke, wel herkenbare, stem hoorde. LENNY! Hij was die nacht om 4 uur in Lusaka aangekomen vanuit Livingstone samen met een vriend genaamd Anton uit Denemarken, die momenteel in Pretoria in South Africa, bij de Deense Ambassade werkt. Samen waren zij nu door Afrika aan het reizen richting Tanzania. We wisten van te voren dat we elkaar die dag zouden treffen maar het was toch raar. It’s a Small World.
Deze dag zijn we samen met Lennart en Anton naar Kabwata Village gegaan en hebben we allemaal weer veel gekocht. Zo hebben we ook een echt Afrikaans spel gekocht genaamd Nsolo. Benson heeft ons die middag uitgelegd hoe dit spel werkt. Maar je moet een grote autist zijn om dit spel te kunnen spelen. Het is alleen maar tellen. Na 5 uur lang gespeeld te hebben kwam er maar geen winner uit en hebben we het spel maar aan de kant gelegd om vervolgens maar aan het bier te gaan.
We vertelde Lennart en Anton over Rhapsody's en zij waren beide erg enthousiast. Dus Rhapsody's it was again. De ober kende ons nog van de vorige keer en regelde ook heel snel een grote tafel voor vijf personen. Die avond was heel gezellig en we hebben wederom lekker gegeten. De zelfde dames van de avond ervoor waren er ook weer en dit keer hebben ze ons meegenomen naar een Salsa party in the Brown Frog. Salsa of geen salsa die Zambianen weten zeker hoe ze moeten dansen. Damn!
We zijn die avond na de Salsa nog doorgegaan naar de discotheek 101 in arcades, vervolgens om half 6 de netjes de dames thuis afgezet en terug naar Chachacha gegaan. Die zelfde ochtend werden we om 9 uur wakker. We zijn wat gaan eten, spullen ingepakt, afscheid genomen van Lennart en Anton en vervolgens om 12 uur een taxi genomen richting het busstation. Hier hebben we 3,5 uur moeten wachten tot dat de bus eindelijk genoeg vol zat om te kunnen vertrekken. We kwamen pas om 22:00 aan in Mpongwe. Daar hebben we nog Nshima gegeten en zijn we vervolgens helemaal gesloopt ons bed ingekropen. Maandag hebben we lekker uitgeslapen en gister en vandaag weer hard gewerkt aan ons project.
Mensen mijn inkt is bijna op, dus ik moet er een eind aan gaan breien. Ik hoop dat jullie hebben kunnen genieten en nu weer een beetje op de hoogte zijn van mijn avonturen in het donkere Afrika.
Ik mis jullie allemaal wel een beetje, dus schrijf wat liefs bij de reacties! ;)
X
Ik zal jullie vertellen dat de eerste keer Lusaka het zelfde is als je eerste biertje. Niet zo lekker maar smaakt wel naar meer. Dit is ons overkomen afgelopen week. De tweede keer Lusaka was duidelijk veel beter en indrukwekkender! Ik zal jullie vertellen waarom...
Zoals ik al zei zijn we woensdag aangekomen in Chachacha. Hier hebben we twee kamers geboekt. Heel toevallig sliepen Robert en ik weer in dezelfde kamer als de vorige keer. De eerste dag was meer lekker relaxt een biertje drinken bij de bar at chachacha, om vervolgens door te gaan naar een restaurant. We zijn die avond bij Marlins gaan eten. Dit is een van de beste steak restaurants van Lusaka. Ik heb een peper steak van 800 gram gegeten with French fries on the side. It was delicious! Het restaurant zag er goed verzorgd uit en had een goede service. Met een volle maag zijn we die avond uiteindelijk een taxi in gestapt,terug naar Chachacha. We zijn deze nacht vroeg gaan slapen want de volgende morgen was een belangrijke dag voor ons. Die donderdag zijn we namelijk vroeg in de morgen naar Makeni Centre gereden om met het hoofd van de school te praten en wat nodige informatie uit te wisselen. Zo wilde wij graag te weten komen hoe hun organisatie structuur er uit ziet en wat de kosten zijn voor de verschillende cursussen die zij aanbieden aan studenten. We hebben hier een erg fijn gesprek gehad en genoeg informatie binnengekregen om ons marketingplan af te ronden. Na ons gesprek met het hoofd van Makeni centre zijn we doorgereden naar TEVETA. Dit is een bedrijf dat accreditaties verzorgd en syllabussen levert aan vocational training centres. TEVETA ligt vergeleken met Makeni helemaal aan de andere kant van de stad en onze taxichauffeur James (die we al kende van de vorige keer) heeft ons die dag ook de hele dag rond gereden van ’s ochtends vroeg tot laat in de middag. Op elke plek waar wij moesten zijn bleef hij netjes op ons wachten. Uiteindelijk hoefde we maar 50 euro af te rekenen. Maar goed, ons gesprek bij TEVETA was gebaseerd op de Job profiles die wij moeten gaan definiëren voor de verschillende cursussen die wij als VTC in Mpongwe willen aanbieden. De man die wij gesproken hebben vertelde dat TEVETA al verschillende job-profiles/syllabussen klaar heeft liggen voor VTC’s, en met al het geluk van de wereld ook de cursussen die wij willen aanbieden. Om jullie even op de hoogte te houden gaat het om de volgende cursussen: Agriculture, Carpentry, Nursing, Teaching, Tailoring, Auto Mechanic, Metal Fabrication, Engineering, electrician en bricklaying. Mpongwe is een ruraal gebied en uit onderzoek is gebleken dat Mpongwe training nodig heeft in de bovenstaande beroepen. Een syllabus per cursus kost ongeveer 250.000 kwatcha. Dit is rond de 40 euro. Als ons plan goed word gekeurd hoeven wij alleen nog maar deze syllabussen aan te schaffen en vervolgens onze school te registreren. De verwachting is om het marketingplan volgende week af te ronden. Wanneer dit goedgekeurd word door de stichting, gaan we een begin maken aan het financiële plan. Uit onderzoek is ook gebleken dat 96 procent wel verder wil studeren maar dat een groot deel hiervan dit niet kan betalen. We zijn er dan nu ook over aan het nadenken om met micro krediet te gaan werken. Hoe we dit gaan aanpakken is nog niet duidelijk. Eerst moeten we een goed gesprek hier over gaan voeren met de stichting.
Maar nu onze business erop zat was het tijd voor pleasure! Onze taxichauffeur/nieuwe vriend James heeft ons helemaal, afgelegen van de stad, gereden naar een reptile zoo. Toen we hier aankwamen bleek het meer een crocodile farm te zijn. De farm had ongeveer 6000 krokodillen. Deze werden gefokt voor het vlees en de leer. Toen we dit te horen kregen wisten we meteen wat we wilde eten voor de lunch...:P Een gids heeft ons een rondleiding geven en zoals als jullie op de foto’s kunnen zien waren er heel veel krokodillen te zien. We hebben erg geluk gehad die dag met het weer, want de rest van de week was het echt zaad weer in Lusaka. Op een begeven moment naderde we een groep van zeker 300 kleine krokodillen. De gids klom de kooi in om ze te laten bewegen want ze lagen allemaal maar op elkaar lui te zijn in de felle zon. Robert en ik vroegen voor de grap of wij ook de kooi in mochten, dat was geen probleem. Dus wij heel stoer de kooi ingestapt en foto’s gemaakt dat we naast zo’n kleine croc staan, echte avonturiers wij he... Pompend van de adrenaline liepen we verder over de farm tot we op een begeven moment bij de landschildpadden aankwamen. Hier mochten we niet de kooi inklimmen maar we mochten wel een 40 jaar oude schildpad vast houden. Vet he :P Daarna bijna op het einde van onze tour door de croc farm naderde we een grote put met daarop een bordje Python. Cool... Toen ik langzaam op deze put afliep en ik naar beneden keek zag ik niks behalve een dood saaie kameleon. Die kende we al en hebben we in Mpongwe ook al gezien, maar deze was groter en we mochten hem vast houden. Ondanks dat we deze groene wezentjes al twee keer gezien en vastgehouden hebben waren Robert en ik toch weer heel geobsedeerd van het beesie. Precious integendeel zat vol met angst voor dit kleine duiveltje. Eenmaal uitgekeken op die kameleon, vroegen we waar die python nou bleef. De man had enige moeite om hem te zoeken en eruit te krijgen maar we hebben uiteindelijk ons zin gekregen. We mochten hem vast houden. Dit keer stroomde de adrenaline wel degelijk door mijn lichaam want dit kut beest was pist off, agressief en klaar om twee tanden in je arm te zetten. De gids hield zijn hand bij zijn kop zodat die niet kon bijten en nadat we de foto’s hebben gemaakt kon hij weer terug zijn kooi in. Naast deze Python hebben we ook nog vele andere slangen gezien zoals de zwarte mamba. Dit is de giftigste slang van Afrika en leeft in Zambia. In Mpongwe zijn we deze ook al tegengekomen in het wild, dit was gelukkig nog maar een kleintje en hij was dood. De tour zat er op en we hadden honger. Voor 35.000 kwatcha (5 euro) hebben we een kilo krokodillen staart gekocht. Onze gids heeft deze voor ons klaar gemaakt op de BBQ. En ik vond het lekker! Het smaakt naar kip, en heeft een beetje de structuur van een kabeljauw.
Krokodil opgegeten, onze gids bedankt, taxi ingestapt en weer terug naar Chachacha.
Die avond had niemand van ons trek. Uiteindelijk zijn we toch nog echt pas rond 10 uur gaan eten bij een Italiaans restaurant, puur omdat dit gewoon niet mogelijk was in Mpongwe en ik wel een lasagne lustte en ook daadwerkelijk dacht deze op te krijgen. Nou dus niet. Na de lasagne was ik moe en zijn we terug gekeerd naar Chachacha’s en vervolgens in ons nest gedoken.
De volgende morgen hadden we weer een druk programma. We hebben van Simon en Sofie de opdracht gekregen om opzoek te gaan naar een auto voor de stichting. We moesten kijken naar een Toyota Hilux, Isuzu en een Nissan nog wat. Ik heb niet zo veel verstand van auto's. Benson, inmiddels een vriend van ons, heeft ons hier mee geholpen. We zijn 5 verschillende modellen gaan bekijken. We hebben alle informatie doorgegeven aan Simon en Sofie en sinds vandaag staat er dan eindelijk een auto bij ons voor de deur. Het is alleen geen auto van onze zoektocht geworden. Too bad, ik had een andere keuze gemaakt en een andere auto genomen die we nu hebben, maar dat is de keuze van de stichting.
In ons Zambia boekje stond dat als je in Lusaka bent je zeker een avond Rhapsody’s moet mee maken. Rhapsody’s is een restaurant/bar gelegen in een groot winkelcentrum genaamd Arcades. Hier komen ook vooral de rijke Zambianen en de blanken om op stap te gaan. In Rhapsody's hing een hele gezellige en chille sfeer. We zijn hier met z’n drieën gaan eten, en ook in dit restaurants waren de steaks om van te genieten. Grote porties, om er vervolgens een goede laag alcohol overheen te gieten. Robert en ik hebben dan ook beide een fles wijn op en dit nog afgetopt met cocktails, tequila en bier. In de bar van Rhapsody's hebben we na het eten wat Zambiaanse dames leren kennen (maak je niet druk Peg, je weet dat jij de enige voor me bent;)) We hebben tot sluit met hun aan de bar gehangen en vervolgens hebben ze ons uitgenodigd om mee te gaan op stap. Midden in het winkelcentrum was dus ook nog een discotheek, om precies te zijn 2 min lopen van Rhapsody's. Het uitgaan hier was vetter dan in Maastricht. Die nacht kwamen we om 3 uur thuis.
De volgende ochtend werd ik vroeg wakker van de hitte en de wereld draaide net iets sneller voor me gevoel, dit had vast iets met de avond er voor te maken. Maar dankzij de 500 gram steak voelde ik me nog erg goed. Met me brakke hoofd stond ik buiten bij de wasbakken me tanden te poetsen tot dat ik plots een andere brakke, wel herkenbare, stem hoorde. LENNY! Hij was die nacht om 4 uur in Lusaka aangekomen vanuit Livingstone samen met een vriend genaamd Anton uit Denemarken, die momenteel in Pretoria in South Africa, bij de Deense Ambassade werkt. Samen waren zij nu door Afrika aan het reizen richting Tanzania. We wisten van te voren dat we elkaar die dag zouden treffen maar het was toch raar. It’s a Small World.
Deze dag zijn we samen met Lennart en Anton naar Kabwata Village gegaan en hebben we allemaal weer veel gekocht. Zo hebben we ook een echt Afrikaans spel gekocht genaamd Nsolo. Benson heeft ons die middag uitgelegd hoe dit spel werkt. Maar je moet een grote autist zijn om dit spel te kunnen spelen. Het is alleen maar tellen. Na 5 uur lang gespeeld te hebben kwam er maar geen winner uit en hebben we het spel maar aan de kant gelegd om vervolgens maar aan het bier te gaan.
We vertelde Lennart en Anton over Rhapsody's en zij waren beide erg enthousiast. Dus Rhapsody's it was again. De ober kende ons nog van de vorige keer en regelde ook heel snel een grote tafel voor vijf personen. Die avond was heel gezellig en we hebben wederom lekker gegeten. De zelfde dames van de avond ervoor waren er ook weer en dit keer hebben ze ons meegenomen naar een Salsa party in the Brown Frog. Salsa of geen salsa die Zambianen weten zeker hoe ze moeten dansen. Damn!
We zijn die avond na de Salsa nog doorgegaan naar de discotheek 101 in arcades, vervolgens om half 6 de netjes de dames thuis afgezet en terug naar Chachacha gegaan. Die zelfde ochtend werden we om 9 uur wakker. We zijn wat gaan eten, spullen ingepakt, afscheid genomen van Lennart en Anton en vervolgens om 12 uur een taxi genomen richting het busstation. Hier hebben we 3,5 uur moeten wachten tot dat de bus eindelijk genoeg vol zat om te kunnen vertrekken. We kwamen pas om 22:00 aan in Mpongwe. Daar hebben we nog Nshima gegeten en zijn we vervolgens helemaal gesloopt ons bed ingekropen. Maandag hebben we lekker uitgeslapen en gister en vandaag weer hard gewerkt aan ons project.
Mensen mijn inkt is bijna op, dus ik moet er een eind aan gaan breien. Ik hoop dat jullie hebben kunnen genieten en nu weer een beetje op de hoogte zijn van mijn avonturen in het donkere Afrika.
Ik mis jullie allemaal wel een beetje, dus schrijf wat liefs bij de reacties! ;)
X
donderdag 11 maart 2010
Mpongwe 11 Maart 2010
Mpongwe 11 Maart 2010,
Er is alweer een week voorbij gevlogen sinds jullie mijn laatste verhaal gelezen hebben. Dus het is maar eens tijd om weer wat van me te laten horen. We zijn ondertussen al helemaal gewend geraakt aan het Zambiaanse leven en hebben ook een grote vooruitgang geboekt met ons project. Het is mij ook opgemerkt dat het regenseizoen zijn laatste druppels heeft laten vallen. Afgelopen week is het de gehele week droog geweest en heeft de zon volop geschenen. Wanneer de zon doorbreekt is het overdag 30 tot 35 graden. ’ s Avonds daalt de temperatuur naar ongeveer 20 graden. Stage in Zambia is dan ook een heerlijke manier om een een Hollandse winter over te slaan. In juni begint hier wel de Afrikaanse winter. Overdag is het dan 20 tot 25 graden en ’s avonds kan het afkoelen naar 10 tot 15 graden (Om jullie maar alvast eventjes jaloers te maken). Je zult het niet geloven maar de lokale Zambiaan loopt dan met muts, sjaal en handschoenen. Maar in Augustus komt er alweer een einde aan deze strenge winter :P en begint de temperatuur langzaam maar snel weer te stijgen.
Ik heb het nog niet verteld op mijn blog maar velen van jullie weten misschien al dat Robert en ik Makanga hebben gekocht op de markt in Mpongwe. Jullie vragen je vast en zeker af wat is nou makanga? Nou makanga of ook wel Ikanga (enkelvoud) zijn parelhoenders. Twee weken geleden liepen wij op een doodgewone middag over het marktje wat boodschappen te doen. Op deze markt kwam een man met een mandje op ons afgelopen met daarin 8 kleine schattige kuikentjes. In eerste instantie wilde wij er niets van hebben, maar later hebben we ze allen 8 gekocht. Ze kostten maar 50 cent per stuk, dus dat is maar twee euro de man. En aangezien wij een chickenfarm op willen gaan zetten leek dit ons een prima investering. Tot dat we er later achter kwamen dat het dus parelhoenders zijn. Parelhoenders leggen 1 keer in het jaar eieren, ongeveer 50 stuks per vogel. Nu willen we ze groot en dik laten worden, zodat ze straks rijp zijn voor de slacht. Helaas zijn er al twee overleden. Dit bleken de twee zwakste schakels te zijn. De eerste twee weken hebben we ze overdag in een kooi gezet. Deze hebben we zelf gemaakt van wat stenen die nog in de achtertuin van de guesthouse lagen. ’s Avonds gaan ze in een kartonnen doos naar binnen. Dit doen we omdat anders de kans groot is dat ze worden opgegeten door roofdieren zoals slangen, katten, uilen en andere roofvogels. Nu ze al wat groter, sterker en sneller zijn hebben we ze sinds gister voor het eerst buiten de kooi gezet. Nu grazen ze de hele dag lekker rond met z’n zessen opzoek naar kleine insecten en dergelijke. Maar rond 17:00 uur moeten ze weer naar binnen, het is dan ook een hele klus om ze weer te vangen. Gister zijn er twee door de hekken ontsnapt en helemaal richting het bos het pad op gelopen. We hebben er zeker een half uur over gedaan om die twee te pakken te krijgen.
Naast het vangen van parelhoenders hebben wij ook een poging gedaan om vissen te vangen. Zo’n 20 minuten lopen van de guesthouse stroomt een klein riviertje genaamd de Mpongwe River. De hele dag door staan hier allemaal kleine kinderen te vissen met een van riet of bamboe gemaakte hengel. Het leek ons ook leuk om hier eens een hengeltje uit te gooien, dus dat weekend zijn wij meteen haakjes en lijn gaan kopen en een mooie rietstengel gaan uitzoeken om deze om te toveren tot hengel. Met onze zakmessen hebben we er nog een knap kunstwerk van kunnen maken. Voor Zambiaanse begrippen zag de hengel er heel erg mooi uit. Alles zat er op en der aan. Loodjes, lijn, haakje en zelfs een uit hout gesneden dobber, die nog dreef ook! Nu moesten we alleen nog een vis vangen. Na drie uur vissen, met wormen als aas, is het ons gelukt om 3 kleine vissen te vangen, 1 baars en 2 bubblefish (meervallen). Maar wel met behulp van de kids, zonder hen was het ons niet gelukt. Ze waren te klein om op te eten dus hebben we ze maar aan de kinderen gegeven.
Afgelopen week vroeg Simon (onze Belgische vriend en begeleider) aan ons om samen met hem en Mister Kalima (lid van het comité) naar Luanyanshi te gaan om schoolbanken af te geven aan twee basisscholen die door de stichting zijn opgezet. We zijn die ochtend met een grote truck weggereden. Voorin zaten Simon en Mr Kalima lekker warm en droog terwijl achterin Robert en ik klets nat van de regen en helemaal rood van het stof zaten met de schoolbanken. We moesten 60 km rijden door de bush. En velen wegen waren erg hobbelig met kuilen volgelopen met water. Maar ondanks het slechte weer die dag en het slechte wegdek hebben Robert en ik ons erg vermaakt achter op de truck. We reden zeker 80 km per uur en hingen samen met een Zambiaan achter op de truck. Op een begeven moment naderde we een grote plas met water. Het leek wel alsof het een rivier was die over het wegdek heen stroomde. Midden in die grote plas water stond een andere vrachtwagen al de hele dag en nacht vast. Volgens onze Zambiaanse chauffeur kon het geen kwaad om te proberen er door heen te rijden. Met 80 km per uur zijn we op de plas afgereden en hebben we gelukkig droog de overkant weten te halen. De hele motor stond te roken maar we reden gewoon door alsof het de normaalste gang van zaken was. Eenmaal aangekomen bij de tweede school hebben we met de leraren gepraat wat foto’s gemaakt en zijn we later die middag uitgenodigd om nshima te eten bij een van de leraren thuis. De nshima was heerlijk maar we moesten wel opschieten als we nog voor donker thuis wilde zijn. De reis terug was gelukkig droog en de grote water plas hebben we wederom overleefd.
Laatst zijn we met de gehele guesthouse gaan eten bij Mister Kalima thuis. De vrouwen moesten al vroeg in de middag daar aanwezig zijn om helpen te koken. Wanneer wij (de mannen) klaar waren met ons werk, waren wij vrij om een biertje te komen drinken samen met mister Kalima terwijl de vrouwen voor ons in de keuken stonden. Toen eenmaal het eten klaar was was iedereen vrij om te nemen wat die wilde. Ik heb nshima met kip aardappelen, aardappel plantjes, caterpillers (gefrituurde rupsen) en gedroogde visjes gegeten. De gefrituurde rupsen moesten we proberen. Droog heb ik ze al gegeten in Lusaka, maar gefrituurd nog niet. Nu ik beide geproefd heb weet ik dat ik het daar ook bij laat. Het was een hele gezellige avond en we hebben allemaal onze buiken vol gegeten. Op de weg terug naar de guesthouse zagen we die avond eindelijk onze eerste slang! Het was een kleine baby cobra. Erg gevaarlijk en giftig volgens de Zambianen die bij ons stonden dat moment. Wanneer een Zambiaan een slang tegen komt maakt hij hem bijna altijd dood. Dit doen ze omdat de slang anders straks gevaar aan andere kan brengen. Wij vonden het zielig en wilde niet dat ze hem dood maakte. Wel hebben we er een paar vette foto’s van gemaakt :D.
Maandag was het Womensday en dat betekende voor de Zambiaanse vrouwen dat ze eindelijk een vrije dag hadden. Rond 10 uur zijn alle vrouwen feest gaan vieren op Mpongwe basic school d.m.v. dansen en zingen. Robert en ik waren er niet bij. Wij zijn deze dag naar Luanchya gegaan om boodschappen te doen. Dit was erg nodig. Maar we hebben nog hoop want morgen is jongeren dag. Dan komen alle jongeren bij elkaar en zal er waarschijnlijk een zelfde soort feest georganiseerd worden. Ik ben erg benieuwd!
Voor de rest heb ik het nog helemaal naar me zin hier in Mpongwe. Gister hebben we H3 de Externe Analyse afgemaakt van ons project. Volgende week woensdag gaan Robert en ik terug naar Lusaka om daar een vergelijkbare school op te zoeken als degene die wij willen opzetten in Mpongwe. Die vrijdag en zaterdag is Lennert van Chic Sat ook in Lusaka dus heb ik met hem afgesproken. Zondag pakken we de bus weer terug naar Mpongwe jullie zullen dan weer snel van me horen! Goed hier houd mijn verhaal weer op. Voor nu....
Shalenipo!
xxx
Er is alweer een week voorbij gevlogen sinds jullie mijn laatste verhaal gelezen hebben. Dus het is maar eens tijd om weer wat van me te laten horen. We zijn ondertussen al helemaal gewend geraakt aan het Zambiaanse leven en hebben ook een grote vooruitgang geboekt met ons project. Het is mij ook opgemerkt dat het regenseizoen zijn laatste druppels heeft laten vallen. Afgelopen week is het de gehele week droog geweest en heeft de zon volop geschenen. Wanneer de zon doorbreekt is het overdag 30 tot 35 graden. ’ s Avonds daalt de temperatuur naar ongeveer 20 graden. Stage in Zambia is dan ook een heerlijke manier om een een Hollandse winter over te slaan. In juni begint hier wel de Afrikaanse winter. Overdag is het dan 20 tot 25 graden en ’s avonds kan het afkoelen naar 10 tot 15 graden (Om jullie maar alvast eventjes jaloers te maken). Je zult het niet geloven maar de lokale Zambiaan loopt dan met muts, sjaal en handschoenen. Maar in Augustus komt er alweer een einde aan deze strenge winter :P en begint de temperatuur langzaam maar snel weer te stijgen.
Ik heb het nog niet verteld op mijn blog maar velen van jullie weten misschien al dat Robert en ik Makanga hebben gekocht op de markt in Mpongwe. Jullie vragen je vast en zeker af wat is nou makanga? Nou makanga of ook wel Ikanga (enkelvoud) zijn parelhoenders. Twee weken geleden liepen wij op een doodgewone middag over het marktje wat boodschappen te doen. Op deze markt kwam een man met een mandje op ons afgelopen met daarin 8 kleine schattige kuikentjes. In eerste instantie wilde wij er niets van hebben, maar later hebben we ze allen 8 gekocht. Ze kostten maar 50 cent per stuk, dus dat is maar twee euro de man. En aangezien wij een chickenfarm op willen gaan zetten leek dit ons een prima investering. Tot dat we er later achter kwamen dat het dus parelhoenders zijn. Parelhoenders leggen 1 keer in het jaar eieren, ongeveer 50 stuks per vogel. Nu willen we ze groot en dik laten worden, zodat ze straks rijp zijn voor de slacht. Helaas zijn er al twee overleden. Dit bleken de twee zwakste schakels te zijn. De eerste twee weken hebben we ze overdag in een kooi gezet. Deze hebben we zelf gemaakt van wat stenen die nog in de achtertuin van de guesthouse lagen. ’s Avonds gaan ze in een kartonnen doos naar binnen. Dit doen we omdat anders de kans groot is dat ze worden opgegeten door roofdieren zoals slangen, katten, uilen en andere roofvogels. Nu ze al wat groter, sterker en sneller zijn hebben we ze sinds gister voor het eerst buiten de kooi gezet. Nu grazen ze de hele dag lekker rond met z’n zessen opzoek naar kleine insecten en dergelijke. Maar rond 17:00 uur moeten ze weer naar binnen, het is dan ook een hele klus om ze weer te vangen. Gister zijn er twee door de hekken ontsnapt en helemaal richting het bos het pad op gelopen. We hebben er zeker een half uur over gedaan om die twee te pakken te krijgen.
Naast het vangen van parelhoenders hebben wij ook een poging gedaan om vissen te vangen. Zo’n 20 minuten lopen van de guesthouse stroomt een klein riviertje genaamd de Mpongwe River. De hele dag door staan hier allemaal kleine kinderen te vissen met een van riet of bamboe gemaakte hengel. Het leek ons ook leuk om hier eens een hengeltje uit te gooien, dus dat weekend zijn wij meteen haakjes en lijn gaan kopen en een mooie rietstengel gaan uitzoeken om deze om te toveren tot hengel. Met onze zakmessen hebben we er nog een knap kunstwerk van kunnen maken. Voor Zambiaanse begrippen zag de hengel er heel erg mooi uit. Alles zat er op en der aan. Loodjes, lijn, haakje en zelfs een uit hout gesneden dobber, die nog dreef ook! Nu moesten we alleen nog een vis vangen. Na drie uur vissen, met wormen als aas, is het ons gelukt om 3 kleine vissen te vangen, 1 baars en 2 bubblefish (meervallen). Maar wel met behulp van de kids, zonder hen was het ons niet gelukt. Ze waren te klein om op te eten dus hebben we ze maar aan de kinderen gegeven.
Afgelopen week vroeg Simon (onze Belgische vriend en begeleider) aan ons om samen met hem en Mister Kalima (lid van het comité) naar Luanyanshi te gaan om schoolbanken af te geven aan twee basisscholen die door de stichting zijn opgezet. We zijn die ochtend met een grote truck weggereden. Voorin zaten Simon en Mr Kalima lekker warm en droog terwijl achterin Robert en ik klets nat van de regen en helemaal rood van het stof zaten met de schoolbanken. We moesten 60 km rijden door de bush. En velen wegen waren erg hobbelig met kuilen volgelopen met water. Maar ondanks het slechte weer die dag en het slechte wegdek hebben Robert en ik ons erg vermaakt achter op de truck. We reden zeker 80 km per uur en hingen samen met een Zambiaan achter op de truck. Op een begeven moment naderde we een grote plas met water. Het leek wel alsof het een rivier was die over het wegdek heen stroomde. Midden in die grote plas water stond een andere vrachtwagen al de hele dag en nacht vast. Volgens onze Zambiaanse chauffeur kon het geen kwaad om te proberen er door heen te rijden. Met 80 km per uur zijn we op de plas afgereden en hebben we gelukkig droog de overkant weten te halen. De hele motor stond te roken maar we reden gewoon door alsof het de normaalste gang van zaken was. Eenmaal aangekomen bij de tweede school hebben we met de leraren gepraat wat foto’s gemaakt en zijn we later die middag uitgenodigd om nshima te eten bij een van de leraren thuis. De nshima was heerlijk maar we moesten wel opschieten als we nog voor donker thuis wilde zijn. De reis terug was gelukkig droog en de grote water plas hebben we wederom overleefd.
Laatst zijn we met de gehele guesthouse gaan eten bij Mister Kalima thuis. De vrouwen moesten al vroeg in de middag daar aanwezig zijn om helpen te koken. Wanneer wij (de mannen) klaar waren met ons werk, waren wij vrij om een biertje te komen drinken samen met mister Kalima terwijl de vrouwen voor ons in de keuken stonden. Toen eenmaal het eten klaar was was iedereen vrij om te nemen wat die wilde. Ik heb nshima met kip aardappelen, aardappel plantjes, caterpillers (gefrituurde rupsen) en gedroogde visjes gegeten. De gefrituurde rupsen moesten we proberen. Droog heb ik ze al gegeten in Lusaka, maar gefrituurd nog niet. Nu ik beide geproefd heb weet ik dat ik het daar ook bij laat. Het was een hele gezellige avond en we hebben allemaal onze buiken vol gegeten. Op de weg terug naar de guesthouse zagen we die avond eindelijk onze eerste slang! Het was een kleine baby cobra. Erg gevaarlijk en giftig volgens de Zambianen die bij ons stonden dat moment. Wanneer een Zambiaan een slang tegen komt maakt hij hem bijna altijd dood. Dit doen ze omdat de slang anders straks gevaar aan andere kan brengen. Wij vonden het zielig en wilde niet dat ze hem dood maakte. Wel hebben we er een paar vette foto’s van gemaakt :D.
Maandag was het Womensday en dat betekende voor de Zambiaanse vrouwen dat ze eindelijk een vrije dag hadden. Rond 10 uur zijn alle vrouwen feest gaan vieren op Mpongwe basic school d.m.v. dansen en zingen. Robert en ik waren er niet bij. Wij zijn deze dag naar Luanchya gegaan om boodschappen te doen. Dit was erg nodig. Maar we hebben nog hoop want morgen is jongeren dag. Dan komen alle jongeren bij elkaar en zal er waarschijnlijk een zelfde soort feest georganiseerd worden. Ik ben erg benieuwd!
Voor de rest heb ik het nog helemaal naar me zin hier in Mpongwe. Gister hebben we H3 de Externe Analyse afgemaakt van ons project. Volgende week woensdag gaan Robert en ik terug naar Lusaka om daar een vergelijkbare school op te zoeken als degene die wij willen opzetten in Mpongwe. Die vrijdag en zaterdag is Lennert van Chic Sat ook in Lusaka dus heb ik met hem afgesproken. Zondag pakken we de bus weer terug naar Mpongwe jullie zullen dan weer snel van me horen! Goed hier houd mijn verhaal weer op. Voor nu....
Shalenipo!
xxx
vrijdag 26 februari 2010
Mpongwe 26 February 2010
De eerste week in Mpongwe zit er al weer bijna op en voor mijn gevoel is die omgevlogen. Ondanks het feit dat je hier eigenlijk niets hebt vergeleken met Nederland, zijn de dagen behoorlijk druk geweest. Robert en ik vermaken ons hier prima! Laatst hoorde we dat er in het bos achter de guesthouse wilde bavianen leven. Dus wij zijn richting het bos gelopen om ze te gaan spotten met onze camera. Niet wetend dat het kei hard geregend had afgelopen nacht dus na ongeveer tien minuten stonden wij met onze enkels in het regenwater en de modder. Nu onze voeten toch al nat waren zijn wij toch gewoon doorgelopen, we hebben deze “tocht” veel dieren en insecten gezien maar geen baviaan. Wel hebben we ze gehoord maar het riet stond te hoog om het bos in te gaan. Toen we weer eenmaal bijna thuis waren hebben we wel nog een hele mooie kameleon gespot en gevangen. Hij veranderde helemaal van kleur en we hebben hem over onze armen en hoofd laten lopen. Haha. De volgende dag zijn we meteen kaplaarzen gaan kopen zodat we de volgende keer wel drogen voeten over houden.
Naast kennis gemaakt te hebben met de dieren, insecten en de natuur hebben Robert en ik ook al veel nieuwe mensen leren kennen in het dorp en mensen van het committee. Mr Kalima een member van het Committe hier in Mpongwe heeft ons een tour gegeven langs de belangrijke instanties van Mpongwe. We hebben kennis gemaakt met de planning officer van Mpongwe district. In ons geval moeten wij hier nog vaak langs gaan komen voor ons project. Dus het is maar goed dat we die alvast kennen. We verwachten nog steeds een telefoontje voor een definitieve afspraak, maar volgens de secretaresse is de man altijd erg druk en weg. Tja je moet je toch een beetje aanpassen aan de Afrikaanse manier van leven en doen. In Nederland zeggen we vaak tijd is geld, maar hier in Zambia denken de mensen daar heel anders over.
Maar goed, die middag zijn we naar de basisschool van Mr Kalima gegaan. Hier hebben we de hele middag met de kinderen gespeeld. De leraren wilde dat wij nieuwe spelletjes leerde aan de kinderen. Ik moest toen even goed nadenken wat voor spelletjes ik speelde op die leeftijd op de basis school, maar met een beetje creativiteit kom je best ver. Naar mijn mening was het een geslaagde middag. Het nadeel was wel dat de zon volop scheen en ik aardig verbrand was in me nek. Dat is het nadeel van een blanke man in een Afrikaans land. James, onze Bemba leraar (ja ik leer hier ook de locale taal) geeft ook les op die zelfde basis school. Hij geeft les aan grade 3. Dit is de hoogste klas van de school en de leeftijd is tussen de 8 en 10 jaar. Dan heb je nog twee andere leraressen die geven les in Grade 1 en 2. In grade 1 hebben de kinderen een leeftijd van ongeveer 3 tot 5 jaar. En in grade 2 zitten kinderen van 5 tot 7 jaar. Er was zelfs een meisje van anderhalf jaar oud. Zij loopt elke dag met grade 1 mee, haar moeder is de lerares.
Nadat we klaar waren met spelen, mochten de kinderen naar huis. Vervolgens heeft James ons een rondleiding gegeven langs de verschillende scholen in Mpongwe district. We zijn langs een paar middelbare scholen en basis scholen geweest. Ook heeft hij ons meegenomen naar zijn kerk. Bijna iedereen is hier gelovig in Zambia. De meeste zijn katholiek. De katholieke gaan op de zondag naar de kerk en de andere groep op de zaterdag. James gaat altijd op de zaterdag, en hij vroeg Robert en mij om met hem mee te gaan aanstaande zaterdag. Ik ben erg benieuwd hoe dat word want toen wij tijdens zijn rondleiding de kerk te zien kregen, was tot onze grote verbazing de helft van het gebouw nog niet af. Zo was er In het voorste gedeelte van de “kerk” nog geen dak, er stonden 4 banken, de muren waren van grove stenen en alles was op elkaar gemetselt met klei en totaal niet netjes afgewerkt. Het project ligt al een tijd stil vanwege financiele problemen.
Maar naast alle rondleidingen en spelletjes met de kids zijn wij hier tenslotte gekomen om onze stage zo goed mogelijk te laten verlopen. Jullie zijn vast op de hoogte met wat Robert en ik ons dezer dagen mee bezig houden wat betreft ons stageproject. In het kort, zijn we aan het onderzoeken of het rendabel is om een vocational training school op te zetten in Mpongwe district. We zijn momenteel bezig met het schrijven van een Businessplan. We hebben al een onderzoeksopzet geschreven en ook een business concept. Het is nu nog even afwachten tot dat we de macro gegevens van Mpongwe binnen hebben zodat we verder kunnen. We krijgen in iedergeval van onze opdrachtgever, stagebegeleidster en onze supervisors positieve reacties.
Zaterdag in de middag gaan we met de gehele guesthouse beer pong spelen, en vervolgens met een paar flessen wijn de zonsondergang bekijken in de water tower. Daarna eten we gezamelijk in de guesthouse en gaan we met onze nieuwe Zambiaanse vrienden de Candlelight onveilig maken. Zondag kunnen we dan lekker uitslapen en helemaal niks doen! Yeah weekend! Volgende week dinsdag wordt weer een drukke dag, dan gaan we samen met onze supervisors Simon en Sofie langs nog lopende projecten van GCMF in verschillende dorpen in Mpongwe district. Zo gaan we schoolbanken naar twee scholen brengen en gaan we langs weeshuizen die de stichting ondersteund.
Dat was het dan weer voor deze keer. Ik hoop dat jullie kunnen genieten van mijn belevenissen hier in Zambia. Ik geniet in iedergeval wel! :P We will keep in touch!
zondag 21 februari 2010
Mpongwe dag 1 en 2
Gistermiddag rond 4 uur zijn we eindelijk aangekomen in Mpongwe waar we onze stage zullen verblijven in de guesthouse. Mpongwe is heel anders dan verwacht. Het is niet 1 dorp, maar een district met kleine dorpjes hier en daar. Ook de Guesthouse ligt dus niet in een dorpje maar is afgelegen en met hekken omheind op kleine loopafstand van de verschillende kleine dorpjes en de markt. Het ziet er hier allemaal goed verzorgd uit en de bewoners zijn ook erg gezellig. Zo heb je Simon en Sophie uit Gent, Belgie, zij wonen hier al voor bijna twee jaar. Onze buren zijn Twan en Renee twee studenten van de opleiding Biometrie in Heerlen. Voor vertrek naar Zambia hebben wij elkaar al leren kennen. Robert en ik slapen samen op 1 kamer die er prima verzorgd is met airco en mosquito netten. Er is een keuken, badkamer, computer ruimte, eetkamer en de drankopslag kamer :D. De douches zien er trouwens beter uit dan verwacht en we hebben warm water! Dus dat was een opluchting. Gisteravond zijn we met z'n alle spaghetti gaan eten en daarna jaja opstap gegaan in Mpongwe. De bar heet de Candle Light, op het eerste gezicht lijkt het een doodgewone bar. Maar als je eenmaal achter langs loopt hebben ze een grote nightclub (althans groot, voor Mpongwe erg groot) een zaal met lampen, bar en DJ. We hebben het die avond erg naar ons zin gehad, veel nieuwe mensen leren kennen, samen bier gedronken en veel gedanst op de Zambiaanse muziek.
Vandaag regent het erg hard en we hebben nog niet veel gedaan. Beetje film gekeken en een kleine rondleiding gekregen van Brendon die we hier hebben leren kennen. zo zijn we naar het huis van Brendon zijn zus gegaan en naar een leraar van de middelbare school om een voetbal wedstrijd met de studenten van Mpongwe te organiseren voor volgende week zondag. Er is nog erg veel te vertellen, maar ik krijg nu mijn eerste Bemba les dus hier houden we het er maar bij..
Zambia is fantastisch en ben erg benieuwd hoe de komende maanden gaan verlopen.
Dikke x
Vandaag regent het erg hard en we hebben nog niet veel gedaan. Beetje film gekeken en een kleine rondleiding gekregen van Brendon die we hier hebben leren kennen. zo zijn we naar het huis van Brendon zijn zus gegaan en naar een leraar van de middelbare school om een voetbal wedstrijd met de studenten van Mpongwe te organiseren voor volgende week zondag. Er is nog erg veel te vertellen, maar ik krijg nu mijn eerste Bemba les dus hier houden we het er maar bij..
Zambia is fantastisch en ben erg benieuwd hoe de komende maanden gaan verlopen.
Dikke x
vrijdag 19 februari 2010
Zambia, Lusaka
Dag 1:
Nadat ik door de douane liep kreeg ik toch een kleine brok in me keel om degene waarvan je zoveel houd te verlaten voor een half jaar. Maar nu ik hier in dit prachtige land, mijn verhaal zit te typen met een lekker achtergond muziekje en een cola’tje voor 50 cent, begin ik me te realiseren dat ik hiervan zoveel moet gaan genieten als het maar kan. Voordat je het weet is dit half jaar weer voorbij.
Afin, onze vlucht duurde maar 9 uur en drie kwartier wat sneller was dan verwacht. We hadden wind mee J . En voor mijn gevoel ging het nog sneller omdat ik al bij Spanje knock out lag. Het vliegveld van Lusaka is niet te vergelijken met Schiphol. Ik denk niet eens met Maastricht airport. Toch heeft Zambia een vliegveld en je merkt snel dat je in een Afrikaans land terrecht bent gekomen. Alles gaat op zijn gemak. No worries be happy. Op het vliegveld hebben wij nadat we de koffers hebben gepakt van de band, geld gewisseld, een simkaart gekocht en een taxi genomen naar het Cha Cha Cha backpackers Lodge. We kwamen hier al vroeg aan rond 7 uur. We moesten voor de eerste nacht een kamer delen met twee Amerikanen. Dit was uiterraard geen probleem voor ons, we konden blij zijn dat we een kamer hadden voor de nacht. De volgende dag zouden we een eigen kamer krijgen.
Eenmaal al onze spullen in de kamer gelegd te hebben zijn we de stad gaan verkennen. We hebben de bus gepakt naar het centrum van Lusaka. Hier zijn we bij de Hungry Lion een hamburger gaan eten en hebben we wat winkeltjes bekeken. Die middag zijn we aan onze eerste opdracht gaan werken; een afspraak maken met TEVETA om informatie binnen te krijgen voor het oprichten van een Lagere Technische School. Hier hebben we een goed gesprek gehad en veel informatie en folders meegekregen om mee te beginnen. Ook zijn we naar Makeni centre, een school in Lusaka geweest om inspiratie op te doen en informatie binnen te krijgen. We werden hier door de vriendelijke mensen die hier werken met open armen ontvangen. We hebben van director een hele rondleiding van zeker een uur gekregen door het hele Centre. Makeni Centre is door vele fondsen van buitenaf groot geworden. Het is tevens ook een klein opvangcentrum voor weeskinderen. Er zijn verschillende kleine gebouwen die als leslokaal dienen voor verschillende vakken. Zo word er economie, talen, informatica en techniek gegeven aan de kinderen. De weeskinderen slapen in twee verschillende soorten gebouwen die tussen de leslokalen staan. Je hebt een slaaphal voor jongens en een voor de meisjes. Het was zeer indrukwekkend om te zien hoe het er aan toe ging op een school van een derde wereld land. De kosten voor 1 jaar lang onderwijs voor 1 kind zijn 1 miljoen kwatcha’s. Dit is omgerekend naar euro’s ongeveer 200 euro. Dan zitten de school kleding hier nog niet in. Na onze rondleiding zijn we door de directeur uitgenodigd om nog een keer langs te komen om een hele dag lang lessen te volgen. Dit zijn we zeker van plan om te gaan doen aangezien we een goed beeld willen hebben van de leraar en student.
’s Avonds hebben we een Zambiaanse student leren kennen Benson genaamd. Hele aardige vent, hij vroeg aan ons wat wij hier deden en wij legde uit dat we stage liepen voor Hoge School Zuyd. Die avond heeft hij ons het Zambiaanse gerecht Nshima leren eten. HEERLIJK! Soort stevige pap van mais samen meet een groot stuk t-bone steak en groenten van een aardappel plant. De Zambianen eten dit dagelijks twee tot 3 keer per dag! En het mooie is je mag het lekker met je handen eten! Geen mes en vork, gewoon een balletje van de pap met je handen maken en dopen in het vet van het vlees. Na het eten van de Nshima zaten we zo ontzettend vol, dat we nog een paar biertjes hebben gedronken en daarna om half 9 al zijn gaan slapen.
Dag 2:
De volgende morgen werden om 9 uur wakker en zijn we lekker gaan douchen en ontbijten. Dit keer geen Shima maar gewoon een lekker eitje. We hadden die avond met Benson afgesproken om naar de krottenwijken van Lusaka te gaan. Hij heeft ons daar een hele tour gegeven zodat wij ook de echte arme kant van Lusaka kunnen zien. Dit was echt heel erg indrukwekkend. In deze wijk leven 10.000 mensen in hutjes op elkaar zonder gas water of licht. En vooral nu in het regenseizoen staat de hele wijk blank. We zijn daar bij een familie naar binnen gegaan om te kijken hoe zo’n hutje er van binnen uitziet. Nou werkelijk wij mogen echt niet klagen over ons studentenkamertje! Jullie zullen de foto’s nog wel te zien krijgen. Iedereen keek ons aan alsof wij de “blanke redders” waren. Een meisje van 14 met een kindje van een paar maanden vroeg ons of wij schoolgeld konden geven omdat haar vader het geld niet had. Dit was erg ontroerend. Wij hebben samen de dag ervoor al het halve schoolgeld voor 1 jaar opgemaakt. Zo bizar! Maar ondanks alle armoede en de slecht leefomgeving waar deze mensen zich in verkeren lacht wel iedereen. De mensen zijn blij met het leven en met hun familie en kinderen. Geld maakt niet gelukkig is dan misschien toch waar.
Na deze bizarre maar ook indrukwekkende waarneming van een Afrikaanse sloppenwijk zijn we naar de grootste markt van Lusaka geweest. Je kon hier werkelijk alles kopen. Hele rijen vol met vlees en vis kramen. Je wil niet weten hoe je vlees eruit ziet voordat het word gebakken want werkelijk het zat vol met vliegen! Robert en ik dachten dat Lusaka nog redelijk toeristisch was en zeker op dit soort plaatsen. Maar wij waren de enige twee blanken op de hele markt, en dat voelde toch een beetje raar. Iedereen staart je aan en roept hé blanke! Maar de mensen hier zijn heel aardig en ik weet zeker dat we hier een pracht tijd gaan krijgen! Nu hou ik op met typen want het is tijd voor Nshima en een biertje!
x
dinsdag 19 januari 2010
19 januari 2010,
Wij Robert Trimp en Robert van den Heuij gaan voor onze opleiding IBL werken voor de stichting "Geef de kinderen van Mpongwe een toekomst". Op het gebied van marketing gaan wij hier een bijdrage leveren.
Het komende half jaar zullen wij aan de volgende projecten gaan werken:
- Het opzetten van een LTS School.
- Handelsrelaties opzetten voor lokale kunstenaars
- Organisatiestructuur verbeteringen lepra ziekenhuis
- Chicken farm opzetten voor lokale boeren
- Waterfilters regelen voor huishoudens in Mpongwe
Zambia is een van de minst ontwikkelde landen van Afrika. Er is weinig geld in Mpongwe en alle kleine bijdrage zijn welkom! :)
Abonneren op:
Posts (Atom)
