Mpongwe 26 February 2010

De eerste week in Mpongwe zit er al weer bijna op en voor mijn gevoel is die omgevlogen. Ondanks het feit dat je hier eigenlijk niets hebt vergeleken met Nederland, zijn de dagen behoorlijk druk geweest. Robert en ik vermaken ons hier prima! Laatst hoorde we dat er in het bos achter de guesthouse wilde bavianen leven. Dus wij zijn richting het bos gelopen om ze te gaan spotten met onze camera. Niet wetend dat het kei hard geregend had afgelopen nacht dus na ongeveer tien minuten stonden wij met onze enkels in het regenwater en de modder. Nu onze voeten toch al nat waren zijn wij toch gewoon doorgelopen, we hebben deze “tocht” veel dieren en insecten gezien maar geen baviaan. Wel hebben we ze gehoord maar het riet stond te hoog om het bos in te gaan. Toen we weer eenmaal bijna thuis waren hebben we wel nog een hele mooie kameleon gespot en gevangen. Hij veranderde helemaal van kleur en we hebben hem over onze armen en hoofd laten lopen. Haha. De volgende dag zijn we meteen kaplaarzen gaan kopen zodat we de volgende keer wel drogen voeten over houden.

Naast kennis gemaakt te hebben met de dieren, insecten en de natuur hebben Robert en ik ook al veel nieuwe mensen leren kennen in het dorp en mensen van het committee. Mr Kalima een member van het Committe hier in Mpongwe heeft ons een tour gegeven langs de belangrijke instanties van Mpongwe. We hebben kennis gemaakt met de planning officer van Mpongwe district. In ons geval moeten wij hier nog vaak langs gaan komen voor ons project. Dus het is maar goed dat we die alvast kennen. We verwachten nog steeds een telefoontje voor een definitieve afspraak, maar volgens de secretaresse is de man altijd erg druk en weg. Tja je moet je toch een beetje aanpassen aan de Afrikaanse manier van leven en doen. In Nederland zeggen we vaak tijd is geld, maar hier in Zambia denken de mensen daar heel anders over.

Maar goed, die middag zijn we naar de basisschool van Mr Kalima gegaan. Hier hebben we de hele middag met de kinderen gespeeld. De leraren wilde dat wij nieuwe spelletjes leerde aan de kinderen. Ik moest toen even goed nadenken wat voor spelletjes ik speelde op die leeftijd op de basis school, maar met een beetje creativiteit kom je best ver. Naar mijn mening was het een geslaagde middag. Het nadeel was wel dat de zon volop scheen en ik aardig verbrand was in me nek. Dat is het nadeel van een blanke man in een Afrikaans land. James, onze Bemba leraar (ja ik leer hier ook de locale taal) geeft ook les op die zelfde basis school. Hij geeft les aan grade 3. Dit is de hoogste klas van de school en de leeftijd is tussen de 8 en 10 jaar. Dan heb je nog twee andere leraressen die geven les in Grade 1 en 2. In grade 1 hebben de kinderen een leeftijd van ongeveer 3 tot 5 jaar. En in grade 2 zitten kinderen van 5 tot 7 jaar. Er was zelfs een meisje van anderhalf jaar oud. Zij loopt elke dag met grade 1 mee, haar moeder is de lerares.

Nadat we klaar waren met spelen, mochten de kinderen naar huis. Vervolgens heeft James ons een rondleiding gegeven langs de verschillende scholen in Mpongwe district. We zijn langs een paar middelbare scholen en basis scholen geweest. Ook heeft hij ons meegenomen naar zijn kerk. Bijna iedereen is hier gelovig in Zambia. De meeste zijn katholiek. De katholieke gaan op de zondag naar de kerk en de andere groep op de zaterdag. James gaat altijd op de zaterdag, en hij vroeg Robert en mij om met hem mee te gaan aanstaande zaterdag. Ik ben erg benieuwd hoe dat word want toen wij tijdens zijn rondleiding de kerk te zien kregen, was tot onze grote verbazing de helft van het gebouw nog niet af. Zo was er In het voorste gedeelte van de “kerk” nog geen dak, er stonden 4 banken, de muren waren van grove stenen en alles was op elkaar gemetselt met klei en totaal niet netjes afgewerkt. Het project ligt al een tijd stil vanwege financiele problemen.

Maar naast alle rondleidingen en spelletjes met de kids zijn wij hier tenslotte gekomen om onze stage zo goed mogelijk te laten verlopen. Jullie zijn vast op de hoogte met wat Robert en ik ons dezer dagen mee bezig houden wat betreft ons stageproject. In het kort, zijn we aan het onderzoeken of het rendabel is om een vocational training school op te zetten in Mpongwe district. We zijn momenteel bezig met het schrijven van een Businessplan. We hebben al een onderzoeksopzet geschreven en ook een business concept. Het is nu nog even afwachten tot dat we de macro gegevens van Mpongwe binnen hebben zodat we verder kunnen. We krijgen in iedergeval van onze opdrachtgever, stagebegeleidster en onze supervisors positieve reacties.

Zaterdag in de middag gaan we met de gehele guesthouse beer pong spelen, en vervolgens met een paar flessen wijn de zonsondergang bekijken in de water tower. Daarna eten we gezamelijk in de guesthouse en gaan we met onze nieuwe Zambiaanse vrienden de Candlelight onveilig maken. Zondag kunnen we dan lekker uitslapen en helemaal niks doen! Yeah weekend! Volgende week dinsdag wordt weer een drukke dag, dan gaan we samen met onze supervisors Simon en Sofie langs nog lopende projecten van GCMF in verschillende dorpen in Mpongwe district. Zo gaan we schoolbanken naar twee scholen brengen en gaan we langs weeshuizen die de stichting ondersteund.

Dat was het dan weer voor deze keer. Ik hoop dat jullie kunnen genieten van mijn belevenissen hier in Zambia. Ik geniet in iedergeval wel! :P We will keep in touch!

Mpongwe dag 1 en 2

Gistermiddag rond 4 uur zijn we eindelijk aangekomen in Mpongwe waar we onze stage zullen verblijven in de guesthouse. Mpongwe is heel anders dan verwacht. Het is niet 1 dorp, maar een district met kleine dorpjes hier en daar. Ook de Guesthouse ligt dus niet in een dorpje maar is afgelegen en met hekken omheind op kleine loopafstand van de verschillende kleine dorpjes en de markt. Het ziet er hier allemaal goed verzorgd uit en de bewoners zijn ook erg gezellig. Zo heb je Simon en Sophie uit Gent, Belgie, zij wonen hier al voor bijna twee jaar. Onze buren zijn Twan en Renee twee studenten van de opleiding Biometrie in Heerlen. Voor vertrek naar Zambia hebben wij elkaar al leren kennen. Robert en ik slapen samen op 1 kamer die er prima verzorgd is met airco en mosquito netten. Er is een keuken, badkamer, computer ruimte, eetkamer en de drankopslag kamer :D. De douches zien er trouwens beter uit dan verwacht en we hebben warm water! Dus dat was een opluchting. Gisteravond zijn we met z'n alle spaghetti gaan eten en daarna jaja opstap gegaan in Mpongwe. De bar heet de Candle Light, op het eerste gezicht lijkt het een doodgewone bar. Maar als je eenmaal achter langs loopt hebben ze een grote nightclub (althans groot, voor Mpongwe erg groot) een zaal met lampen, bar en DJ. We hebben het die avond erg naar ons zin gehad, veel nieuwe mensen leren kennen, samen bier gedronken en veel gedanst op de Zambiaanse muziek.

Vandaag regent het erg hard en we hebben nog niet veel gedaan. Beetje film gekeken en een kleine rondleiding gekregen van Brendon die we hier hebben leren kennen. zo zijn we naar het huis van Brendon zijn zus gegaan en naar een leraar van de middelbare school om een voetbal wedstrijd met de studenten van Mpongwe te organiseren voor volgende week zondag. Er is nog erg veel te vertellen, maar ik krijg nu mijn eerste Bemba les dus hier houden we het er maar bij..

Zambia is fantastisch en ben erg benieuwd hoe de komende maanden gaan verlopen.

Dikke x

Zambia, Lusaka

Dag 1:

Nadat ik door de douane liep kreeg ik toch een kleine brok in me keel om degene waarvan je zoveel houd te verlaten voor een half jaar. Maar nu ik hier in dit prachtige land, mijn verhaal zit te typen met een lekker achtergond muziekje en een cola’tje voor 50 cent, begin ik me te realiseren dat ik hiervan zoveel moet gaan genieten als het maar kan. Voordat je het weet is dit half jaar weer voorbij.

Afin, onze vlucht duurde maar 9 uur en drie kwartier wat sneller was dan verwacht. We hadden wind mee J . En voor mijn gevoel ging het nog sneller omdat ik al bij Spanje knock out lag. Het vliegveld van Lusaka is niet te vergelijken met Schiphol. Ik denk niet eens met Maastricht airport. Toch heeft Zambia een vliegveld en je merkt snel dat je in een Afrikaans land terrecht bent gekomen. Alles gaat op zijn gemak. No worries be happy. Op het vliegveld hebben wij nadat we de koffers hebben gepakt van de band, geld gewisseld, een simkaart gekocht en een taxi genomen naar het Cha Cha Cha backpackers Lodge. We kwamen hier al vroeg aan rond 7 uur. We moesten voor de eerste nacht een kamer delen met twee Amerikanen. Dit was uiterraard geen probleem voor ons, we konden blij zijn dat we een kamer hadden voor de nacht. De volgende dag zouden we een eigen kamer krijgen.

Eenmaal al onze spullen in de kamer gelegd te hebben zijn we de stad gaan verkennen. We hebben de bus gepakt naar het centrum van Lusaka. Hier zijn we bij de Hungry Lion een hamburger gaan eten en hebben we wat winkeltjes bekeken. Die middag zijn we aan onze eerste opdracht gaan werken; een afspraak maken met TEVETA om informatie binnen te krijgen voor het oprichten van een Lagere Technische School. Hier hebben we een goed gesprek gehad en veel informatie en folders meegekregen om mee te beginnen. Ook zijn we naar Makeni centre, een school in Lusaka geweest om inspiratie op te doen en informatie binnen te krijgen. We werden hier door de vriendelijke mensen die hier werken met open armen ontvangen. We hebben van director een hele rondleiding van zeker een uur gekregen door het hele Centre. Makeni Centre is door vele fondsen van buitenaf groot geworden. Het is tevens ook een klein opvangcentrum voor weeskinderen. Er zijn verschillende kleine gebouwen die als leslokaal dienen voor verschillende vakken. Zo word er economie, talen, informatica en techniek gegeven aan de kinderen. De weeskinderen slapen in twee verschillende soorten gebouwen die tussen de leslokalen staan. Je hebt een slaaphal voor jongens en een voor de meisjes. Het was zeer indrukwekkend om te zien hoe het er aan toe ging op een school van een derde wereld land. De kosten voor 1 jaar lang onderwijs voor 1 kind zijn 1 miljoen kwatcha’s. Dit is omgerekend naar euro’s ongeveer 200 euro. Dan zitten de school kleding hier nog niet in. Na onze rondleiding zijn we door de directeur uitgenodigd om nog een keer langs te komen om een hele dag lang lessen te volgen. Dit zijn we zeker van plan om te gaan doen aangezien we een goed beeld willen hebben van de leraar en student.

’s Avonds hebben we een Zambiaanse student leren kennen Benson genaamd. Hele aardige vent, hij vroeg aan ons wat wij hier deden en wij legde uit dat we stage liepen voor Hoge School Zuyd. Die avond heeft hij ons het Zambiaanse gerecht Nshima leren eten. HEERLIJK! Soort stevige pap van mais samen meet een groot stuk t-bone steak en groenten van een aardappel plant. De Zambianen eten dit dagelijks twee tot 3 keer per dag! En het mooie is je mag het lekker met je handen eten! Geen mes en vork, gewoon een balletje van de pap met je handen maken en dopen in het vet van het vlees. Na het eten van de Nshima zaten we zo ontzettend vol, dat we nog een paar biertjes hebben gedronken en daarna om half 9 al zijn gaan slapen.

Dag 2:

De volgende morgen werden om 9 uur wakker en zijn we lekker gaan douchen en ontbijten. Dit keer geen Shima maar gewoon een lekker eitje. We hadden die avond met Benson afgesproken om naar de krottenwijken van Lusaka te gaan. Hij heeft ons daar een hele tour gegeven zodat wij ook de echte arme kant van Lusaka kunnen zien. Dit was echt heel erg indrukwekkend. In deze wijk leven 10.000 mensen in hutjes op elkaar zonder gas water of licht. En vooral nu in het regenseizoen staat de hele wijk blank. We zijn daar bij een familie naar binnen gegaan om te kijken hoe zo’n hutje er van binnen uitziet. Nou werkelijk wij mogen echt niet klagen over ons studentenkamertje! Jullie zullen de foto’s nog wel te zien krijgen. Iedereen keek ons aan alsof wij de “blanke redders” waren. Een meisje van 14 met een kindje van een paar maanden vroeg ons of wij schoolgeld konden geven omdat haar vader het geld niet had. Dit was erg ontroerend. Wij hebben samen de dag ervoor al het halve schoolgeld voor 1 jaar opgemaakt. Zo bizar! Maar ondanks alle armoede en de slecht leefomgeving waar deze mensen zich in verkeren lacht wel iedereen. De mensen zijn blij met het leven en met hun familie en kinderen. Geld maakt niet gelukkig is dan misschien toch waar.

Na deze bizarre maar ook indrukwekkende waarneming van een Afrikaanse sloppenwijk zijn we naar de grootste markt van Lusaka geweest. Je kon hier werkelijk alles kopen. Hele rijen vol met vlees en vis kramen. Je wil niet weten hoe je vlees eruit ziet voordat het word gebakken want werkelijk het zat vol met vliegen! Robert en ik dachten dat Lusaka nog redelijk toeristisch was en zeker op dit soort plaatsen. Maar wij waren de enige twee blanken op de hele markt, en dat voelde toch een beetje raar. Iedereen staart je aan en roept hé blanke! Maar de mensen hier zijn heel aardig en ik weet zeker dat we hier een pracht tijd gaan krijgen! Nu hou ik op met typen want het is tijd voor Nshima en een biertje!

x