Zambia, Lusaka

Dag 1:

Nadat ik door de douane liep kreeg ik toch een kleine brok in me keel om degene waarvan je zoveel houd te verlaten voor een half jaar. Maar nu ik hier in dit prachtige land, mijn verhaal zit te typen met een lekker achtergond muziekje en een cola’tje voor 50 cent, begin ik me te realiseren dat ik hiervan zoveel moet gaan genieten als het maar kan. Voordat je het weet is dit half jaar weer voorbij.

Afin, onze vlucht duurde maar 9 uur en drie kwartier wat sneller was dan verwacht. We hadden wind mee J . En voor mijn gevoel ging het nog sneller omdat ik al bij Spanje knock out lag. Het vliegveld van Lusaka is niet te vergelijken met Schiphol. Ik denk niet eens met Maastricht airport. Toch heeft Zambia een vliegveld en je merkt snel dat je in een Afrikaans land terrecht bent gekomen. Alles gaat op zijn gemak. No worries be happy. Op het vliegveld hebben wij nadat we de koffers hebben gepakt van de band, geld gewisseld, een simkaart gekocht en een taxi genomen naar het Cha Cha Cha backpackers Lodge. We kwamen hier al vroeg aan rond 7 uur. We moesten voor de eerste nacht een kamer delen met twee Amerikanen. Dit was uiterraard geen probleem voor ons, we konden blij zijn dat we een kamer hadden voor de nacht. De volgende dag zouden we een eigen kamer krijgen.

Eenmaal al onze spullen in de kamer gelegd te hebben zijn we de stad gaan verkennen. We hebben de bus gepakt naar het centrum van Lusaka. Hier zijn we bij de Hungry Lion een hamburger gaan eten en hebben we wat winkeltjes bekeken. Die middag zijn we aan onze eerste opdracht gaan werken; een afspraak maken met TEVETA om informatie binnen te krijgen voor het oprichten van een Lagere Technische School. Hier hebben we een goed gesprek gehad en veel informatie en folders meegekregen om mee te beginnen. Ook zijn we naar Makeni centre, een school in Lusaka geweest om inspiratie op te doen en informatie binnen te krijgen. We werden hier door de vriendelijke mensen die hier werken met open armen ontvangen. We hebben van director een hele rondleiding van zeker een uur gekregen door het hele Centre. Makeni Centre is door vele fondsen van buitenaf groot geworden. Het is tevens ook een klein opvangcentrum voor weeskinderen. Er zijn verschillende kleine gebouwen die als leslokaal dienen voor verschillende vakken. Zo word er economie, talen, informatica en techniek gegeven aan de kinderen. De weeskinderen slapen in twee verschillende soorten gebouwen die tussen de leslokalen staan. Je hebt een slaaphal voor jongens en een voor de meisjes. Het was zeer indrukwekkend om te zien hoe het er aan toe ging op een school van een derde wereld land. De kosten voor 1 jaar lang onderwijs voor 1 kind zijn 1 miljoen kwatcha’s. Dit is omgerekend naar euro’s ongeveer 200 euro. Dan zitten de school kleding hier nog niet in. Na onze rondleiding zijn we door de directeur uitgenodigd om nog een keer langs te komen om een hele dag lang lessen te volgen. Dit zijn we zeker van plan om te gaan doen aangezien we een goed beeld willen hebben van de leraar en student.

’s Avonds hebben we een Zambiaanse student leren kennen Benson genaamd. Hele aardige vent, hij vroeg aan ons wat wij hier deden en wij legde uit dat we stage liepen voor Hoge School Zuyd. Die avond heeft hij ons het Zambiaanse gerecht Nshima leren eten. HEERLIJK! Soort stevige pap van mais samen meet een groot stuk t-bone steak en groenten van een aardappel plant. De Zambianen eten dit dagelijks twee tot 3 keer per dag! En het mooie is je mag het lekker met je handen eten! Geen mes en vork, gewoon een balletje van de pap met je handen maken en dopen in het vet van het vlees. Na het eten van de Nshima zaten we zo ontzettend vol, dat we nog een paar biertjes hebben gedronken en daarna om half 9 al zijn gaan slapen.

Dag 2:

De volgende morgen werden om 9 uur wakker en zijn we lekker gaan douchen en ontbijten. Dit keer geen Shima maar gewoon een lekker eitje. We hadden die avond met Benson afgesproken om naar de krottenwijken van Lusaka te gaan. Hij heeft ons daar een hele tour gegeven zodat wij ook de echte arme kant van Lusaka kunnen zien. Dit was echt heel erg indrukwekkend. In deze wijk leven 10.000 mensen in hutjes op elkaar zonder gas water of licht. En vooral nu in het regenseizoen staat de hele wijk blank. We zijn daar bij een familie naar binnen gegaan om te kijken hoe zo’n hutje er van binnen uitziet. Nou werkelijk wij mogen echt niet klagen over ons studentenkamertje! Jullie zullen de foto’s nog wel te zien krijgen. Iedereen keek ons aan alsof wij de “blanke redders” waren. Een meisje van 14 met een kindje van een paar maanden vroeg ons of wij schoolgeld konden geven omdat haar vader het geld niet had. Dit was erg ontroerend. Wij hebben samen de dag ervoor al het halve schoolgeld voor 1 jaar opgemaakt. Zo bizar! Maar ondanks alle armoede en de slecht leefomgeving waar deze mensen zich in verkeren lacht wel iedereen. De mensen zijn blij met het leven en met hun familie en kinderen. Geld maakt niet gelukkig is dan misschien toch waar.

Na deze bizarre maar ook indrukwekkende waarneming van een Afrikaanse sloppenwijk zijn we naar de grootste markt van Lusaka geweest. Je kon hier werkelijk alles kopen. Hele rijen vol met vlees en vis kramen. Je wil niet weten hoe je vlees eruit ziet voordat het word gebakken want werkelijk het zat vol met vliegen! Robert en ik dachten dat Lusaka nog redelijk toeristisch was en zeker op dit soort plaatsen. Maar wij waren de enige twee blanken op de hele markt, en dat voelde toch een beetje raar. Iedereen staart je aan en roept hé blanke! Maar de mensen hier zijn heel aardig en ik weet zeker dat we hier een pracht tijd gaan krijgen! Nu hou ik op met typen want het is tijd voor Nshima en een biertje!

x