Mpongwe 11 Maart 2010

Mpongwe 11 Maart 2010,

Er is alweer een week voorbij gevlogen sinds jullie mijn laatste verhaal gelezen hebben. Dus het is maar eens tijd om weer wat van me te laten horen. We zijn ondertussen al helemaal gewend geraakt aan het Zambiaanse leven en hebben ook een grote vooruitgang geboekt met ons project. Het is mij ook opgemerkt dat het regenseizoen zijn laatste druppels heeft laten vallen. Afgelopen week is het de gehele week droog geweest en heeft de zon volop geschenen. Wanneer de zon doorbreekt is het overdag 30 tot 35 graden. ’ s Avonds daalt de temperatuur naar ongeveer 20 graden. Stage in Zambia is dan ook een heerlijke manier om een een Hollandse winter over te slaan. In juni begint hier wel de Afrikaanse winter. Overdag is het dan 20 tot 25 graden en ’s avonds kan het afkoelen naar 10 tot 15 graden (Om jullie maar alvast eventjes jaloers te maken). Je zult het niet geloven maar de lokale Zambiaan loopt dan met muts, sjaal en handschoenen. Maar in Augustus komt er alweer een einde aan deze strenge winter :P en begint de temperatuur langzaam maar snel weer te stijgen.

Ik heb het nog niet verteld op mijn blog maar velen van jullie weten misschien al dat Robert en ik Makanga hebben gekocht op de markt in Mpongwe. Jullie vragen je vast en zeker af wat is nou makanga? Nou makanga of ook wel Ikanga (enkelvoud) zijn parelhoenders. Twee weken geleden liepen wij op een doodgewone middag over het marktje wat boodschappen te doen. Op deze markt kwam een man met een mandje op ons afgelopen met daarin 8 kleine schattige kuikentjes. In eerste instantie wilde wij er niets van hebben, maar later hebben we ze allen 8 gekocht. Ze kostten maar 50 cent per stuk, dus dat is maar twee euro de man. En aangezien wij een chickenfarm op willen gaan zetten leek dit ons een prima investering. Tot dat we er later achter kwamen dat het dus parelhoenders zijn. Parelhoenders leggen 1 keer in het jaar eieren, ongeveer 50 stuks per vogel. Nu willen we ze groot en dik laten worden, zodat ze straks rijp zijn voor de slacht. Helaas zijn er al twee overleden. Dit bleken de twee zwakste schakels te zijn. De eerste twee weken hebben we ze overdag in een kooi gezet. Deze hebben we zelf gemaakt van wat stenen die nog in de achtertuin van de guesthouse lagen. ’s Avonds gaan ze in een kartonnen doos naar binnen. Dit doen we omdat anders de kans groot is dat ze worden opgegeten door roofdieren zoals slangen, katten, uilen en andere roofvogels. Nu ze al wat groter, sterker en sneller zijn hebben we ze sinds gister voor het eerst buiten de kooi gezet. Nu grazen ze de hele dag lekker rond met z’n zessen opzoek naar kleine insecten en dergelijke. Maar rond 17:00 uur moeten ze weer naar binnen, het is dan ook een hele klus om ze weer te vangen. Gister zijn er twee door de hekken ontsnapt en helemaal richting het bos het pad op gelopen. We hebben er zeker een half uur over gedaan om die twee te pakken te krijgen.

Naast het vangen van parelhoenders hebben wij ook een poging gedaan om vissen te vangen. Zo’n 20 minuten lopen van de guesthouse stroomt een klein riviertje genaamd de Mpongwe River. De hele dag door staan hier allemaal kleine kinderen te vissen met een van riet of bamboe gemaakte hengel. Het leek ons ook leuk om hier eens een hengeltje uit te gooien, dus dat weekend zijn wij meteen haakjes en lijn gaan kopen en een mooie rietstengel gaan uitzoeken om deze om te toveren tot hengel. Met onze zakmessen hebben we er nog een knap kunstwerk van kunnen maken. Voor Zambiaanse begrippen zag de hengel er heel erg mooi uit. Alles zat er op en der aan. Loodjes, lijn, haakje en zelfs een uit hout gesneden dobber, die nog dreef ook! Nu moesten we alleen nog een vis vangen. Na drie uur vissen, met wormen als aas, is het ons gelukt om 3 kleine vissen te vangen, 1 baars en 2 bubblefish (meervallen). Maar wel met behulp van de kids, zonder hen was het ons niet gelukt. Ze waren te klein om op te eten dus hebben we ze maar aan de kinderen gegeven.

Afgelopen week vroeg Simon (onze Belgische vriend en begeleider) aan ons om samen met hem en Mister Kalima (lid van het comité) naar Luanyanshi te gaan om schoolbanken af te geven aan twee basisscholen die door de stichting zijn opgezet. We zijn die ochtend met een grote truck weggereden. Voorin zaten Simon en Mr Kalima lekker warm en droog terwijl achterin Robert en ik klets nat van de regen en helemaal rood van het stof zaten met de schoolbanken. We moesten 60 km rijden door de bush. En velen wegen waren erg hobbelig met kuilen volgelopen met water. Maar ondanks het slechte weer die dag en het slechte wegdek hebben Robert en ik ons erg vermaakt achter op de truck. We reden zeker 80 km per uur en hingen samen met een Zambiaan achter op de truck. Op een begeven moment naderde we een grote plas met water. Het leek wel alsof het een rivier was die over het wegdek heen stroomde. Midden in die grote plas water stond een andere vrachtwagen al de hele dag en nacht vast. Volgens onze Zambiaanse chauffeur kon het geen kwaad om te proberen er door heen te rijden. Met 80 km per uur zijn we op de plas afgereden en hebben we gelukkig droog de overkant weten te halen. De hele motor stond te roken maar we reden gewoon door alsof het de normaalste gang van zaken was. Eenmaal aangekomen bij de tweede school hebben we met de leraren gepraat wat foto’s gemaakt en zijn we later die middag uitgenodigd om nshima te eten bij een van de leraren thuis. De nshima was heerlijk maar we moesten wel opschieten als we nog voor donker thuis wilde zijn. De reis terug was gelukkig droog en de grote water plas hebben we wederom overleefd.

Laatst zijn we met de gehele guesthouse gaan eten bij Mister Kalima thuis. De vrouwen moesten al vroeg in de middag daar aanwezig zijn om helpen te koken. Wanneer wij (de mannen) klaar waren met ons werk, waren wij vrij om een biertje te komen drinken samen met mister Kalima terwijl de vrouwen voor ons in de keuken stonden. Toen eenmaal het eten klaar was was iedereen vrij om te nemen wat die wilde. Ik heb nshima met kip aardappelen, aardappel plantjes, caterpillers (gefrituurde rupsen) en gedroogde visjes gegeten. De gefrituurde rupsen moesten we proberen. Droog heb ik ze al gegeten in Lusaka, maar gefrituurd nog niet. Nu ik beide geproefd heb weet ik dat ik het daar ook bij laat. Het was een hele gezellige avond en we hebben allemaal onze buiken vol gegeten. Op de weg terug naar de guesthouse zagen we die avond eindelijk onze eerste slang! Het was een kleine baby cobra. Erg gevaarlijk en giftig volgens de Zambianen die bij ons stonden dat moment. Wanneer een Zambiaan een slang tegen komt maakt hij hem bijna altijd dood. Dit doen ze omdat de slang anders straks gevaar aan andere kan brengen. Wij vonden het zielig en wilde niet dat ze hem dood maakte. Wel hebben we er een paar vette foto’s van gemaakt :D.
Maandag was het Womensday en dat betekende voor de Zambiaanse vrouwen dat ze eindelijk een vrije dag hadden. Rond 10 uur zijn alle vrouwen feest gaan vieren op Mpongwe basic school d.m.v. dansen en zingen. Robert en ik waren er niet bij. Wij zijn deze dag naar Luanchya gegaan om boodschappen te doen. Dit was erg nodig. Maar we hebben nog hoop want morgen is jongeren dag. Dan komen alle jongeren bij elkaar en zal er waarschijnlijk een zelfde soort feest georganiseerd worden. Ik ben erg benieuwd!

Voor de rest heb ik het nog helemaal naar me zin hier in Mpongwe. Gister hebben we H3 de Externe Analyse afgemaakt van ons project. Volgende week woensdag gaan Robert en ik terug naar Lusaka om daar een vergelijkbare school op te zoeken als degene die wij willen opzetten in Mpongwe. Die vrijdag en zaterdag is Lennert van Chic Sat ook in Lusaka dus heb ik met hem afgesproken. Zondag pakken we de bus weer terug naar Mpongwe jullie zullen dan weer snel van me horen! Goed hier houd mijn verhaal weer op. Voor nu....

Shalenipo!
xxx